สายไฟเบอร์ออฟติก Fiber Optic มีกี่ประเภท
ชนิดของสายที่ใช้แต่ละประเภทย่อมมีแบ่งแยกออกโดยเฉพาะ สาย fiber optic ก็เช่นกัน ในหัวข้อนี้จะอธิบายว่าสาย fiber optic มีกี่ประเภท ซึ่งมีตามดังนี้
Fiber Optic Cable Single-Mode
Single mode optical fiber หรือที่เรียกย่อ ๆ ว่า SM เป็นสาย Fiber optic ซึ่งออกแบบมาสำหรับการนำแสงเป็นเส้นตรงในระยะทางไกล สายชนิดนี้ส่งสัญญาณได้ตั้งแต่ 5 กิโลเมตร ถึง 120 กิโลเมตรซึ่งไม่ว่าจะเป็นความเร็วอินเทอร์เน็ต 10Mbps, 100Mbps หรือ 1000Mbps(1Gbps) หากใช้สาย Fiber optic ชนิด single mode จะสามารถส่งสัญญาณได้ไม่จำกัดและความเร็วไม่ลดลง ชนิดของสาย fiber optic singlemode มี 2 แบบ คือ OS1 และ OS2 ซึ่งทั้งสองแบบนี้จะมีความแตกต่างสำหรับนำมาใช้งานทั้งทางด้านความยาวของคลื่นแสง 1310nm, 1550nm และ การใช้งานกับค่าสัญญาณรบกวนภายในสาย
Fiber Optic Cable Multi-mode
สายเคเบิลไฟเบอร์ออฟติกชนิด Multi-mode สามารถเรียกสั้น ๆ ว่า MM สายประเภท Multi-mode ใช้สื่อสารได้เฉพาะในระยะทางที่สั้น เนื่องจากความเร็วและระยะทางซึ่งถูกจำกัดไว้ เช่น ถ้าหากต้องการส่งสัญญาณความเร็ว 100Mbps ระยะทางสูงสุดที่ส่งได้คือ 2 กิโลเมตร เพราะเหตุนี้สายเคเบิลไฟเบอร์ออฟติกชนิด Multi-mode จึงใช้งานได้เฉพาะภายในตึกและอาคาร
สายไฟเบอร์ออฟติก Fiber Optic แบบ Single-mode และ Multi-mode ต่างกันอย่างไร
Core Diameter
หลายคนอาจยังไม่รู้ว่า สาย fiberoptic มีกี่ core และมีกี่ขนาด ซึ่งสายแต่ละประเภทจะมี ขนาด core ที่ไม่เท่ากัน
- ขนาด Core ของ Single mode คือ 9/125 µm (OS1, OS2)
- ขนาด Core ของ Multi mode จะมี 2 ขนาดซึ่งถูกแบ่งออกมาเป็น 5 ประเภท คือ
- 62.5/125 µm (OM1)
- 50/125 µm (OM2)
- 50/125 µm (OM3)
- 50/125 µm (OM4)
- 50/125 µm (OM5)
Optical Light Source
ตัวส่งสัญญาณแสงมีอยู่ด้วยกัน 2 แบบ คือ Laser และ LEDs ซึ่งจะถูกใช้เป็นแหล่งกำเนิดของแสง โดยแบบ Laser มักจะถูกนำไปใช้กับสายประเภท Single-mode อีกทั้งยังมีราคาที่แพงกว่า LEDs เนื่องจากสามารถควบคุมได้อย่างแม่นยำกว่าและมีพลังงานที่สูง ในขณะที่แบบ LEDs มักจะถูกนำไปใช้กับสายประเภท Multi-mode เพราะมีแหล่งกำเนิดแสงที่กระจัดกระจาย ไม่คงที่
Jacket Color
Jacket คือ สีเปลือกนอกของสายเคเบิลไว้ใช้สำหรับแบ่งแยกระหว่าง Multi-Mode และ Single-Mode ตามคำแนะนำของมาตรฐาน TIA-598C โดยแบบ Single-Mode ใช้ Jacket สีเหลือง ส่วนแบบ Multi-Mode ใช้สีของ Jacket ซึ่งแบ่งเป็นแต่ละประเภท ตามดังนี้
- OM1 สีส้ม
- OM2 สีส้ม หรือ เทา
- OM3 สีฟ้า
- OM4 สีฟ้า หรือ ม่วงชมพู
- OM5 สีเขียว
ส่วนประกอบหลักของการสื่อสารผ่าน Fiber Optic มีอะไรบ้าง?
1. ตัวกำเนิดแสง (Light Source) คืออะไร?
โดย LED จะเป็นตัวเปลี่ยนสัญญาณไฟฟ้าให้เป็นสัญญาณแสง หรือ Optical Transmitter
2. สายนญาสัญญาณไฟเบอร์ออฟติก (Optic Fiber) คืออะไร?
สายนำสัญญาณ Optic Fiber ถูกทำขึ้นมาจากแก้วหรือพลาสติกที่มีคุณภาพสูง โดยสายนี้มีหน้าที่เป็นสื่อกลางในการนำสัญญาณ หรือ Channel
3. ตัวแยกสัญญาณแสง (Light Detector) คืออะไร?
กรณีของตัวแยกสัญญาณแสง จัดเป็นอุปกรณ์แบบปลายทาง ซึ่งตัวแยกนี้จะใช้อุปกรณ์ประเภท PIN Diode ในการเป็นตัวแยกสัญญาณหรือถอดรหัสโดยเปลี่ยนสัญญาณแสงเป็นสัญญาณไฟฟ้า หรือ Optical Receiver
จุดเด่นที่ควรรู้ของสาย Fiber optic มีอะไรบ้าง?
- ทำการติดตั้งได้ในระยะที่ไกลกว่าสายทองแดง
- สามารถป้องกันสัญญาณรบกวนได้ถึง 100 %
- บริเวณไหนก็ทำติดตั้งได้ ทั้งภายในและภายนอกอาคาร
- สามารถรองรับความเร็วสูงได้และใช้งานได้กับทุกระบบ เช่น LAN , CCTV Telephone เป็นต้น
วิธีเบื้องต้นในการเลือกใช้งานสาย Fiber optic
- เลือกใช้สายชนิด Single mode หรือ Multimode
- ดูวิธีการติดตั้งว่าใช้วิธีแบบใด เช่น ร้อยท่อ , ฝังดิน , แขวนเสาไฟฟ้า
- ใช้จำนวน Core อย่างเหมาะสม เช่น 6 Core , 12 Core , 24 Core
แนะนำวิธีการทดสอบประสิทธิภาพของสาย Fiber optic เบื้องต้น
- นำเครื่อง Power Meter & Light Source มาทดสอบเพื่อหาค่า Loss ของสาย Fiber optic
- นำเครื่อง Optical Time Domain Reflectometer (OTDR) มาวิเคราะห์ค่า Loss และระยะทางที่ใช้เชื่อมต่อ Connecter ของสาย Fiber optic โดยผลลัพธ์จะแสดงออกมาผ่านกราฟ ดังนั้นสามารถวิเคราะห์ระบบได้ทั้งหมด
ระบบสื่อสารที่มีการนำสาย Fiber Optic ไปใช้ มีระบบอะไรบ้าง?
- ระบบเครือข่ายที่มีการส่งข้อมูลด้านสื่อสารโทรคมนาคม
- ระบบกล้องวงจรปิด
- ใช้กับเครื่องรับส่งสัญญาณ streaming เพื่อส่งสัญญาณภาพ และ Video
สรุป
สาย fiber optic ชนิด single-mode สามารถส่งข้อมูลระยะไกลได้ แต่สาย fiber optic ชนิด Multi-mode จะส่งข้อมูลได้เพียงในระยะสั้นๆเท่านั้น ถ้าหากจะนำไปใช้ในการเชื่อมต่อระหว่างเมือง หรือประเทศควรใช้แบบ singlemode จะเหมาะสมที่สุด แต่ถ้าหากต้องการติดตั้งแค่เพียงในตึกหรืออาคาร แบบ Multimode จะสามารถตอบโจทย์ได้มากที่สุด
เมื่อช่างติดตั้งสายใยแก้วนำแสงในงานนั้นๆ เรียบร้อยแล้ว ขั้นตอนต่อมาคือการทดสอบการใช้งานว่าสามารถใช้งานได้จริง และมีประสิทธิภาพหรือไม่ บริษัท VTi ในฐานะผู้ผลิตและจัดจำหน่ายสายไฟเบอร์ออฟติก มีข้อมูลเกี่ยวกับหลักการทดสอบสายไฟเบอร์ออฟติกภายหลังการติดตั้ง
ในการทดสอบสายไฟเบอร์ออฟติกภายหลังการติดตั้งนั้น จะต้องทำการทดสอบในหลายๆ ด้าน เช่น การทดสอบด้านเมคานิค การทดสอบด้านกายภาพ การทดสอบเกี่ยวกับคุณสมบัติของสาย หรือการทดสอบเกี่ยวกับการรับส่งสัญญาณ
ในการทดสอบ 3 ข้อแรกที่ได้กล่าวไปข้างต้นนั้นจะทำการทดสอบเพียงแค่ครั้งเดียว เพราะค่าจะเปลี่ยนแปลงน้อยมาก ซึ่งการทดสอบที่สำคัญจะเน้นไปที่การรับส่งสัญญาณเพื่อให้มั่นใจว่าสายไฟเบอร์ที่ติดตั้งไปสามารถรับส่งข้อมูลได้มีประสิทธิภาพตามต้องการ โดยการทดสอบหลักๆ มีดังนี้
-การทดสอบการสูญเสียของสัญญาณของลิงก์ (End-To-End Optical Link Loss)
-อัตราการสูญเสียต่อหน่วยความยาว (Attenuation)
-การสูญเสียเนื่องจากการเชื่อมต่อแบบต่างๆ
-ความยาวของสายไฟเบอร์
ค่าการสูญเสียของสัญญาณแสงที่นิยมใช้
ค่าการสูญเสียของสัญญาณแสงจะมีข้อจำกัด เนื่องจากเพื่อให้การรับส่งข้อมูลเป็นไปได้อย่างถูกต้อง ซึ่งค่านี้จะขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย ตัวอย่างเช่น การเชื่อมต่อสายสัญญาณ เพื่อให้สามารถคำนวณค่าสูญเสียของสายสัญญาณได้ ซึ่งค่าการสูญเสียที่นิยมใช้ในการคำนวณมีดังต่อไปนี้
0.2 dB/km สำหรับสาย Single Mode ที่ความยาวคลื่น 1,550 nm
0.35 dB/km สำหรับสาย Single Mode ที่ความยาวคลื่น 1,310 nm
1.0 dB/km สำหรับสาย MultiMode ที่ความยาวคลื่น 1,300 nm
3.0 dB/km สำหรับสาย MultiMode ที่ความยาวคลื่น 850 nm
0.05 dB สำหรับการสไปลซ์แบบหลอมละลาย (Fusion Splice)
0.1 dB สำหรับการสไปลซ์เชิงกล (Mechanical Splice)
0.2-0.5 dB สำหรับการเชื่อมต่อโดยใช้หัวเชื่อมต่อ (Connector)
3.5 dB สำหรับการใช้ตัวแยกสัญญาณจาก 1 ไป 2 (Splitter)
หลักการและประสบการณ์การทดสอบ OTDR
OTDR เป็นอุปกรณ์การรวมระบบไฟฟ้าและแสงที่มีความซับซ้อนซึ่งทำจากการกระเจิงเรย์เลห์และการสะท้อนกลับของ Fresnel เมื่อแสงถูกส่งผ่านใยแก้วนำแสง มีการใช้กันอย่างแพร่หลายในการบำรุงรักษาและการก่อสร้างสายเคเบิลใยแก้วนำแสง ดำเนินการตรวจวัดความยาวเส้นใยการลดทอนเส้นใยการลดทอนร่วมและการวัดตำแหน่งผิดพลาด
การทดสอบ OTDR ทำโดยการปล่อยพัลส์แสงเข้าไปในเส้นใยและรับข้อมูลที่ส่งกลับมาที่พอร์ต OTDR เมื่อพัลส์แสงแพร่กระจายภายในเส้นใยการกระเจิงหรือการสะท้อนเกิดขึ้นเนื่องจากลักษณะของเส้นใยข้อต่อข้อต่อโค้งหรือเหตุการณ์อื่นที่คล้ายคลึงกัน บางส่วนของการกระเจิงและสะท้อนจะถูกส่งกลับไปยัง OTDR ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ที่ส่งคืนจะถูกวัดโดยเครื่องตรวจจับ OTDR ซึ่งเป็นช่วงเวลาหรือส่วนโค้งที่ตำแหน่งต่างๆภายในเส้นใย
ระยะทางสามารถคำนวณได้จากเวลาที่ใช้ในการส่งสัญญาณไปยังสัญญาณย้อนกลับเพื่อหาความเร็วของแสงในวัสดุแก้ว สูตรต่อไปนี้อธิบายวิธีการวัดระยะ OTDR d = (c × t) / 2 (IOR) ในสูตรนี้ c คือความเร็วของแสงในสูญญากาศและ t คือระยะเวลารวมหลังจากส่งสัญญาณจนกระทั่งได้รับสัญญาณ (สองทิศทาง) (ทั้งสอง ค่าจะคูณด้วย 2 หลังจากระยะทางเดียว) เนื่องจากแสงจะช้ากว่าในแก้วมากกว่าในสูญญากาศเพื่อวัดระยะทางได้อย่างถูกต้องเส้นใยภายใต้การทดสอบจะต้องระบุค่าดัชนีหักเห (IOR) IOR ทำเครื่องหมายโดยผู้ผลิตไฟเบอร์
OTDR ใช้การสะท้อนแบบ Rayleigh และการสะท้อน Fresnel เพื่อระบุลักษณะเส้นใย ผลการเรย์เลอร์เรย์เล่ย์เกิดขึ้นจากการกระจัดกระจายไม่สม่ำเสมอของสัญญาณแสงตามเส้นใย OTDR วัดส่วนของแสงที่กระจัดกระจายกลับมายังพอร์ต OTDR สัญญาณย้อนกลับเหล่านี้แสดงถึงระดับการลดทอน (loss / distance) ที่เกิดจากเส้นใย วิถีโคลงเป็นเส้นโค้งลงซึ่งแสดงให้เห็นว่ากำลังถอยกลับเริ่มลดลงซึ่งเป็นผลมาจากการสูญเสียทั้งสัญญาณที่ส่งและสลายหลังจากส่งผ่านระยะทางหนึ่ง
จากค่าพารามิเตอร์ของไฟเบอร์สามารถระบุการกระเจิงของ Rayleigh ถ้าความยาวคลื่นเป็นที่รู้จักกันมันเป็นสัดส่วนกับความกว้างของชีพจรของสัญญาณ: ความกว้างของชีพจรอีกต่อไปที่แข็งแกร่งขึ้นอำนาจ backscattering พลังงานที่กระเจิงของเรย์ลีห์ยังเกี่ยวข้องกับความยาวคลื่นของสัญญาณที่ส่งและความยาวคลื่นสั้นมีพลังมากขึ้น นั่นคือวิถีที่สร้างโดยสัญญาณ 1310 nm จะสูงกว่าการสะท้อนกลับของ Rayleigh ในวิถีที่สร้างโดยสัญญาณ 1550 นาโนเมตร
ในบริเวณความยาวคลื่นที่มีความยาวคลื่นสูง (มากกว่า 1500 นาโนเมตร) การกระเจิงของเรย์ลีห์ยังคงลดลง แต่ปรากฏการณ์อื่นที่เรียกว่าการลดทอนสัญญาณ (หรือการดูดกลืนแสงอินฟราเรด) เกิดขึ้นเพิ่มขึ้นและทำให้ค่าการลดทอนโดยรวมลดลง ดังนั้น 1550 nm คือความยาวคลื่นที่ลดทอนต่ำสุด นี้ยังอธิบายว่าทำไมมันเป็นความยาวคลื่นของการสื่อสารทางไกล ธรรมชาติปรากฏการณ์เหล่านี้ยังส่งผลต่อ OTDR เป็น OTDR ที่มีความยาวคลื่น 1550 nm แต่ก็มีประสิทธิภาพในการลดทอนต่ำดังนั้นจึงสามารถทดสอบได้ในระยะทางไกล เนื่องจากความยาวคลื่น 1310 นาโนเมตรหรือ 1625 นาโนเมตรระยะทดสอบ OTDR ต้อง จำกัด เนื่องจากอุปกรณ์ทดสอบจำเป็นต้องตรวจจับการขัดจังหวะการขัดจังหวะการติดตาม OTDR และปลายเข็มจะหลุดออกไปอย่างรวดเร็ว
ภาพสะท้อนเฟรสเป็นอีกนัยที่สะท้อนโดยสิ้นเชิงที่เกิดจากจุดแต่ละจุดในเส้นใยทั้งหมด จุดเหล่านี้ประกอบด้วยปัจจัยที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงค่าสัมประสิทธิ์การหักเหเช่นช่องว่างระหว่างแก้วกับอากาศ ที่จุดเหล่านี้จะมีแสงสะท้อนกลับแข็งสะท้อนกลับ ดังนั้น OTDR คือการใช้ข้อมูลการสะท้อน Fresnel เพื่อค้นหาตำแหน่งการเชื่อมต่อการสิ้นสุดของเส้นใยหรือจุดพัก
OTDR ขนาดใหญ่มีความสามารถในการระบุขอบเขตของเส้นใยได้อย่างเต็มที่และโดยอัตโนมัติ ความสามารถใหม่นี้เกิดขึ้นจากการใช้ซอฟต์แวร์การวิเคราะห์ขั้นสูงซึ่งจะสุ่มตัวอย่างการสุ่มตัวอย่าง OTDR และสร้างตารางกิจกรรม ตารางเหตุการณ์นี้แสดงข้อมูลเกี่ยวกับวิถีที่เกี่ยวข้องทั้งหมดเช่นประเภทของความผิดพลาดความผิดพลาดการลดทอนการสูญเสียกลับและการสูญเสียการต่อเชื่อม
หลักการ OTDR
1.1 การระงับการระดมยิง Rayleigh
เนื่องจากข้อบกพร่องของเส้นใยแสงและความไม่ต่อเนื่องของส่วนประกอบของสารกระตุ้นการกระจายตัวของรังสี Rayleigh เกิดขึ้นในพัลส์แสงที่แพร่กระจายในใยแก้วนำแสง ส่วนของแสง (ประมาณ 0.0001% [1]) จะกระจัดกระจายกลับไปในทิศทางตรงกันข้ามกับชีพจรและเรียกว่า Rayleigh backscattering ซึ่งมีรายละเอียดการลดทอนตามความยาว

สะท้อน Fresnel เกิดขึ้นที่ขอบเขตของสองสื่อการหักเหดัชนีหักเหที่แตกต่างกัน (เช่นการเชื่อมต่อ, splices กล fractures หรือสิ้นสุดไฟเบอร์) ปรากฏการณ์นี้ถูกใช้โดย OTDR เพื่อหาตำแหน่งตามความยาวที่ไม่ต่อเนื่องในความยาวของเส้นใย ขนาดของการสะท้อนขึ้นอยู่กับความเรียบของพื้นผิวขอบและความแตกต่างของดัชนีหักเห สะท้อนเฟรสสามารถลดลงได้โดยการใช้ของเหลวที่มีค่าดัชนีหักเหดัชนี
ดัชนีประสิทธิภาพหลัก OTDR
การทำความเข้าใจเกี่ยวกับพารามิเตอร์สมรรถนะของ OTDR ช่วยในการวัดเส้นใยของ OTDR ที่เกิดขึ้นจริง พารามิเตอร์ประสิทธิภาพ OTDR ส่วนใหญ่ประกอบด้วยช่วงไดนามิคพื้นที่ตาบอดความละเอียดและความถูกต้อง
2.1 Dynamic range
ช่วงไดนามิกเป็นตัวชี้วัดประสิทธิภาพหลักของ OTDR ซึ่งเป็นตัวกำหนดความยาวสูงสุดที่วัดได้ของเส้นใย ช่วงไดนามิกที่ใหญ่ขึ้นจะดีกว่าประเภทเส้นโค้งและระยะทางที่วัดได้ดียิ่งขึ้น ช่วงไดนามิกปัจจุบันยังไม่มีวิธีการคำนวณมาตรฐานเหมือนกัน [1] คำจำกัดความของช่วงไดนามิกที่ใช้กันโดยทั่วไปประกอบด้วยสี่แบบต่อไปนี้:
1 คำจำกัดความของ IEC (Bellcore): หนึ่งในคำจำกัดความแบบไดนามิกที่ใช้ทั่วไป ความแตกต่างของ dB ระหว่างระดับ Backscatter ที่จุดเริ่มต้นและระดับเสียงสูงสุดจะถูกนำมาใช้ เงื่อนไขการวัดคือความกว้างของชีพจรสูงสุดของ OTDR และเวลาในการวัด 180 วินาที
2RMS Definition: คำจำกัดความแบบไดนามิกที่ใช้บ่อยที่สุด ใช้ค่าความแตกต่างระหว่าง dB ระหว่างระดับ backscatter เริ่มต้นและระดับเสียงรบกวน RMS ถ้าระดับเสียงเป็นแบบ Gaussian ค่าที่กำหนดของ RMS จะอยู่ที่ประมาณ 1.56 dB สูงกว่าค่าที่กำหนดไว้ของ IEC
3N = 0.1dB นิยาม: วิธีการนิยามที่เป็นประโยชน์มากที่สุด ใช้ค่าการลดทอนที่อนุญาตสูงสุดที่สามารถวัดการสูญเสียของเหตุการณ์ 0.1dB ค่าที่กำหนดไว้ของ N = 0.1dB มีค่าประมาณ 6.6dB น้อยกว่า RMS ที่กำหนดอัตราส่วนสัญญาณต่อเสียงรบกวน SNR = 1 ซึ่งหมายความว่าถ้า OTDR มีช่วงไดนามิก 30dB RMS N = 0.1dB กำหนดช่วงไดนามิคเท่านั้น 23.4dB ซึ่งหมายถึงเฉพาะการสูญเสียที่มีการสูญเสีย 0.1 dB ที่วัดได้ในช่วงการลดทอน 23.4dB
การตรวจจับจุดสิ้นสุด: ความแตกต่างระหว่างการสะท้อนแสงเฟรสที่ 4% ที่จุดเริ่มต้นของเส้นใยและระดับเสียงรบกวน RMS ซึ่งสูงกว่าคำจำกัดความ IEC ประมาณ 12 dB
2.2 Deadzone
"โซนคนตาบอด" เรียกว่า "dead zone" และหมายถึงส่วนที่เส้นโค้ง OTDR ไม่สามารถสะท้อนถึงสถานะของเส้นใยแสงในระยะห่างที่กำหนดภายใต้อิทธิพลของ Fresnel reflection ปรากฏการณ์นี้ส่วนใหญ่เกิดขึ้นเนื่องจากสัญญาณการสะท้อนแสง Fresnel บนเส้นใยเชื่อมโยงทำให้ตัวรับแสงที่อิ่มตัวซึ่งต้องใช้เวลาในการกู้คืนที่แน่นอน โซนตายอาจเกิดขึ้นที่ด้านหน้าของแผง OTDR หรือที่ Fresnel สะท้อนอื่น ๆ ในการเชื่อมต่อใยแก้วนำแสง
Bellcore กำหนดสองโซนที่ตายแล้ว [2]: การลดทอนโซนตาบอด (ADZ) และโซนตาบอดเหตุการณ์ (EDZ) การลดทอนโซนตาบอดหมายถึงระยะห่างขั้นต่ำระหว่างสองเหตุการณ์การสะท้อนเมื่อการสูญเสียที่เกี่ยวข้องสามารถวัดได้ตามลำดับ โดยทั่วไปการลดทอนโซนตาบอดเป็น 5-6 ครั้งของความกว้างพัลส์ (ระบุด้วยระยะทาง); เหตุการณ์ตาบอดโซนหมายความว่าสองเหตุการณ์สะท้อนยังคงแยกความแตกต่าง ในระยะห่างขั้นต่ำระยะห่างแต่ละเหตุการณ์สามารถวัดได้ แต่จะไม่สามารถวัดความสูญเสียของแต่ละเหตุการณ์ได้

2.3 มติ
OTDR มีตัวบ่งชี้ความละเอียดสี่แบบ ได้แก่ ความละเอียดตัวอย่างความละเอียดในการแสดงผล (หรือที่เรียกว่าความละเอียดในการอ่าน) ความละเอียดของเหตุการณ์และความละเอียดระยะทาง ความละเอียดในการสุ่มตัวอย่างเป็นระยะทางขั้นต่ำสำหรับจุดเก็บตัวอย่างซึ่งจะกำหนดความสามารถของ OTDR ในการค้นหาเหตุการณ์ ความละเอียดในการสุ่มตัวอย่างเกี่ยวข้องกับการเลือกความกว้างของพัลส์และขนาดของช่วงระยะทาง ความละเอียดในการแสดงผลคือค่าต่ำสุดที่เครื่องมือสามารถแสดงผลได้ OTDR แบ่งช่วงเวลาการสุ่มตัวอย่างแต่ละชุดโดยใช้ระบบไมโครโปรเซสเซอร์เพื่อให้เคอร์เซอร์สามารถเคลื่อนย้ายได้ภายในช่วงสุ่มตัวอย่าง ระยะทางที่สั้นที่สุดที่เคอร์เซอร์เคลื่อนที่คือความละเอียดในการแสดงผลในแนวนอนและความละเอียดในการแสดงผลต่ำสุดของจอแสดงผลที่ลดลง
ความละเอียดของเหตุการณ์หมายถึงเกณฑ์ของ OTDR เพื่อระบุจุดเหตุการณ์ในลิงก์ภายใต้การทดสอบนั่นคือค่าของฟิลด์เหตุการณ์ (เกณฑ์การตรวจหา) OTDR ถือว่าเหตุการณ์มีการเปลี่ยนแปลงน้อยกว่าเกณฑ์นี้เป็นจุดที่มีการเปลี่ยนแปลงความชันสม่ำเสมอในเส้นโค้ง ความละเอียดของเหตุการณ์จะถูกกำหนดโดยค่าความละเอียดของโฟโตไดโอดซึ่งระบุการลดทอนต่ำสุดที่สามารถวัดได้จากระดับพลังงานใกล้เคียงกันสองระดับ ความละเอียดระยะห่างหมายถึงระยะทางที่สั้นที่สุดระหว่างจุดเหตุการณ์สองจุดที่อยู่ติดกันซึ่งเครื่องสามารถแก้ไขได้ ดัชนีนี้คล้ายกับจุดบอดของเหตุการณ์และเกี่ยวข้องกับความกว้างพัลส์และพารามิเตอร์ดัชนีหักเห
การใช้ OTDR
OTDR สามารถทำการวัดต่อไปนี้:
* สำหรับแต่ละเหตุการณ์: ระยะทางการสูญเสียการสะท้อน
* สำหรับแต่ละกลุ่มเส้นใย: ความยาว segment, loss segment dB หรือ dB / Km, การสูญเสียผลตอบแทนของกลุ่ม (ORL)
* สำหรับระบบปลายทางทั้งหมด: ความยาวโซ่, สูญเสียห่วงโซ่ dB, โซ่ ORL
การวัดค่าไฟเบอร์ด้วย OTDR สามารถแบ่งออกเป็น 3 ขั้นตอนคือการตั้งค่าพารามิเตอร์การเก็บข้อมูลและการวิเคราะห์เส้นโค้ง
3.1 Parameter Settings (การตั้งค่าพารามิเตอร์)
เส้นใยทดสอบ OTDR ส่วนใหญ่จะเลือกพารามิเตอร์การควบรวมที่ดีที่สุดโดยการส่งพัลส์ทดสอบ ผู้ใช้เพียงต้องการเลือกความยาวคลื่นเวลาการควบรวมและพารามิเตอร์เส้นใยที่จำเป็น (เช่นดัชนีหักเหค่าสัมประสิทธิ์การกระเจิง ฯลฯ ) ใช้เวลาในการรับพารามิเตอร์โดยอัตโนมัติเพื่อให้ผู้ปฏิบัติงานสามารถเลือกพารามิเตอร์การวัดภายใต้เงื่อนไขการวัดที่รู้จักได้
3.1.1 การเลือกความยาวคลื่น
พฤติกรรมของระบบออปติคอลเกี่ยวข้องโดยตรงกับความยาวคลื่นในการส่งผ่าน ความยาวคลื่นที่แตกต่างกันมีลักษณะการลดทอนที่แตกต่างกันของเส้นใยแสงและพฤติกรรมที่แตกต่างกันในการเชื่อมต่อใยแก้วนำแสง: ในใยแก้วนำแสงเดียวกันความยาวคลื่น 1550 นาโนเมตรมีความไวต่อการดัดมากกว่าเส้นใยแก้ว 1310 นาโนเมตรและการลดทอนความยาวคลื่น 1550 นาโนเมตรมีขนาดเล็กกว่าความยาวของหน่วย จาก 1310 นาโนเมตร การสูญเสียของตัวเชื่อมหรือตัวเชื่อมต่อมีค่าสูงกว่าที่ 1310 นาโนเมตรที่ 1550 นาโนเมตร ด้วยเหตุนี้การทดสอบเส้นใยแก้วนำแสงจึงควรเหมือนกับความยาวคลื่นที่ส่งผ่านระบบซึ่งหมายความว่าระบบออปติคอล 1550 นาโนเมตรต้องเลือกความยาวคลื่น 1550 นาโนเมตร
3.1.2 ความกว้างพัลส์
ความกว้างพัลส์จะควบคุมพลังงานแสงที่ฉีดเข้าไปในเส้นใยโดย OTDR ความกว้างพัลส์ที่ยาวขึ้นช่วงการวัดแบบไดนามิกมีมากขึ้น มันสามารถใช้ในการวัดเส้นใยระยะยาว แต่ชีพจรยาวนอกจากนี้ยังจะสร้างโซนตาบอดขนาดใหญ่ในรูปแบบโค้ง OTDR; ระดับการเต้นของชีพจรสั้นต่ำ แต่สามารถลดจุดบอดได้ ช่วงความกว้างพัลส์จะแสดงเป็น ns และสามารถแสดงเป็นหน่วยของความยาว (m) ตามสูตร (4) ตัวอย่างเช่นชีพจร 100 ns สามารถตีความได้ว่าเป็นพัลส์ "10 ม."
3.1.3 ช่วงการวัด
ช่วงการวัด OTDR หมายถึงระยะทางสูงสุดที่ OTDR จัดหาตัวอย่างข้อมูล การเลือกพารามิเตอร์นี้กำหนดขนาดของความละเอียดในการสุ่มตัวอย่าง ช่วงการวัดมักจะตั้งค่าเป็นระยะทาง 1 ถึง 2 เท่าของความยาวของเส้นใยที่จะวัด
3.1.4 เวลาเฉลี่ย
เนื่องจากสัญญาณไฟอ่อนกลับอ่อนแอมากจึงใช้วิธีเฉลี่ยทางสถิติเพื่อปรับปรุงอัตราส่วนสัญญาณต่อเสียงรบกวน ยิ่งนานเท่าไรอัตราส่วนสัญญาณต่อเสียงรบกวนก็ยิ่งดีเท่านั้น ตัวอย่างเช่นการซื้อกิจการของ 3 นาทีจะมีค่ามากกว่า 0.8 dB มากกว่าการซื้อ 1 นาที อย่างไรก็ตามเวลาในการได้รับมากกว่า 10 นาทีจะไม่สามารถปรับปรุงอัตราส่วนสัญญาณต่อเสียงรบกวนได้ เวลาเฉลี่ยไม่เกิน 3 นาที
3.1.5 พารามิเตอร์ไฟเบอร์
การตั้งค่าพารามิเตอร์เส้นใยรวมถึงการตั้งค่าของดัชนีการหักเหแสง n และค่าสัมประสิทธิ์การคืนตัวถอยหลังη พารามิเตอร์ดัชนีหักเหเกี่ยวข้องกับการวัดระยะทางและค่าสัมประสิทธิ์การถดถอยย้อนกลับมีผลต่อผลการวัดของการสะท้อนและการสูญเสียผลตอบแทน พารามิเตอร์สองตัวนี้มักได้รับจากผู้ผลิตใยแก้วนำแสง สำหรับเส้นใยชนิดใยแก้วนำแสงส่วนใหญ่ดัชนีหักเหและค่าสัมประสิทธิ์การถดถอยต่อการเกิดซ้ำในตารางที่ 2 สามารถวัดระยะทางและการสูญเสียผลตอบแทนได้แม่นยำยิ่งขึ้น
ประสบการณ์และทักษะ
(1) การระบุคุณภาพของเส้นใย:
ภายใต้สถานการณ์ปกติเส้นโค้งเรขาคณิตเส้นโค้งทดสอบ ray OTDR ตัวหลัก (สายเคเบิลใยแก้วเดี่ยวหรือหลาย ๆ เส้น) มีความลาดชันเหมือนกันถ้าส่วนใดส่วนหนึ่งของความลาดชันมีขนาดใหญ่แสดงให้เห็นว่าการลดทอนของส่วนนี้มีขนาดใหญ่ ถ้าเส้นโค้งมีรูปร่างผิดปกติความชันจะผันผวนหากโค้งงอหรือเกิดขึ้นแสดงว่าคุณภาพของเส้นใยแสงลดลงอย่างมากและไม่เป็นไปตามข้อกำหนดในการสื่อสาร
(2) การเลือกความยาวคลื่นและการทดสอบแบบสองทิศทางเดียว:
ความยาวคลื่น 1550 อยู่ไกลจากการทดสอบ ความยาวคลื่น 1550 nm มีความไวต่อการดัดมากกว่า 1310 นาโนเมตร 1550 นาโนเมตรมีขนาดเล็กกว่าหน่วย 1310 นาโนเมตรและ 1310 nm สูงกว่า 1550 นาโนเมตรหรือขั้วต่อ ในการบำรุงรักษาสายเคเบิ้ลจริงความยาวคลิดทั้งสองได้รับการทดสอบและเปรียบเทียบกันเป็นปกติ สำหรับปรากฏการณ์การเพิ่มผลบวกและระยะทางในระยะไกลต้องดำเนินการวิเคราะห์แบบสองทิศทางเพื่อให้ได้ข้อสรุปในการทดสอบที่ดี
(3) ทำความสะอาดร่วมกัน:
ก่อนเชื่อมต่อสายไฟเบอร์ออปติกกับ OTDR ต้องทำความสะอาดอย่างรอบคอบรวมถึงขั้วต่อขาออกของ OTDR และขั้วต่อสัญญาณที่ถ่ายทอดสดภายใต้การทดสอบ มิฉะนั้นการสูญเสียการแทรกจะใหญ่เกินไปการวัดไม่น่าเชื่อถือเส้นโค้งจะดังหรือแม้แต่การวัดไม่สามารถทำได้และอาจทำให้ OTDR เสียหาย หลีกเลี่ยงสารทำความสะอาดอื่นที่ไม่ใช่เครื่องดื่มแอลกอฮอล์หรือดัชนีหักเหของเหลวที่จับคู่เนื่องจากสามารถละลายสารยึดเกาะในขั้วต่อไฟเบอร์ออปติก
(4) การแก้ไขค่าดัชนีหักเหและสัมประสิทธิ์การกระเจิง: สำหรับการวัดความยาวของเส้นใยแก้วนำแสงส่วนเบี่ยงเบน 0.01 จากดัชนีหักเหจะทำให้เกิดข้อผิดพลาดได้มากถึง 7 ม. / กม. สำหรับส่วนที่มีแสงสว่างยาวควรใช้ดัชนีหักเหของผู้ผลิตสายเคเบิล ความคุ้มค่า
(5) การรับรู้และการประมวลผลของผี:
การขัดขวางบนเส้นโค้ง OTDR บางครั้งเกิดจากเสียงสะท้อนที่เกิดจากการสะท้อนที่อยู่ใกล้และแข็งแรงจากจุดสิ้นสุดของเหตุการณ์ เข็มนี้เรียกว่า ghosting การรับรู้ผี: ผีบนเส้นโค้งไม่ก่อให้เกิดความสูญเสียอย่างมีนัยสำคัญ ระยะห่างระหว่างผีและจุดเริ่มต้นของเส้นโค้งเป็นระยะทางระหว่างเหตุการณ์การสะท้อนที่แข็งแกร่งและจุดเริ่มต้นซึ่งเป็นสมมาตร กำจัดเงา: เลือกความกว้างของชีพจรสั้น ๆ และเพิ่มการลดทอนลงสู่ส่วนหน้าของการสะท้อนที่แข็งแกร่ง (เช่นเอาต์พุต OTDR) ถ้าเหตุการณ์ที่เกิด ghosting อยู่ที่ส่วนท้ายของเส้นใยที่ "โค้งขนาดเล็ก" สามารถทำเพื่อลดแสงสะท้อนกลับไปที่จุดเริ่มต้น
(6) การประมวลผลปรากฏการณ์เป็นบวก:
กำไรบวกอาจเกิดขึ้นในการติดตาม OTDR กำไรที่เพิ่มขึ้นเป็นผลมาจากข้อเท็จจริงที่ว่าเส้นใยหลังจากจุดเชื่อมต่อทำให้เกิดอาการสายตาเอียงย้อนหลังมากขึ้นกว่าเส้นใยก่อนจุดเชื่อมต่อ ในความเป็นจริงเส้นใยคือการสูญเสียการเชื่อมต่อที่จุดเชื่อมต่อนี้ มักเกิดขึ้นในกระบวนการเชื่อมของเส้นใยที่มีเส้นผ่าศูนย์กลางของฟิลด์โหมดที่แตกต่างกันหรือค่าสัมประสิทธิ์การกระเจิงลอยอื่น ๆ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องวัดทั้งสองทิศทางและให้ผลโดยเฉลี่ยเท่ากับการสูญเสียการต่อเชื่อม ในการบำรุงรักษาสายเคเบิลแสงจริง≤0.08dBยังสามารถใช้เป็นหลักการง่ายๆของการยอมรับ
(7) การใช้ใยแก้วนำแสงเพิ่มเติม:
เส้นใยเพิ่มเติมเป็นชิ้นส่วนของเส้นใยที่ใช้ในการเชื่อมต่อ OTDR กับเส้นใยที่จะวัดและมีความยาว 300-2000 เมตร หน้าที่หลักของการประมวลผลคือการประมวลผลโซนหน้าคนตาบอดและการแทรกการเชื่อมต่อเทอร์มินัล
โดยทั่วไปเขตตายที่เกิดจากการเชื่อมต่อระหว่าง OTDR และเส้นใยภายใต้การทดสอบมีขนาดใหญ่ที่สุด ในการวัดจริงของเส้นใยแสงจะมีการเพิ่มเส้นใยแสงแบบเปลี่ยนผ่านระหว่าง OTDR และใยแก้วนำแสงที่ได้รับการทดสอบเพื่อให้โซนตายสิ้นหน้าตกอยู่ในเส้นใยแก้วที่เปลี่ยนไปและจุดเริ่มต้นของเส้นใยแสงที่จะผ่านการทดสอบ ตกอยู่ในเส้นผ่านศูนย์กลางเชิงเส้นของเส้นโค้ง OTDR การสูญเสียการแทรกของขั้วต่อที่จุดเริ่มต้นของระบบไฟเบอร์สามารถวัดได้โดยการเพิ่มเส้นใยการเปลี่ยนผ่านไปยัง OTDR ถ้าคุณต้องการวัดการสูญเสียการเชื่อมต่อของช่องเสียบที่ปลายทั้งสองด้านคุณสามารถเพิ่มเส้นใยการเปลี่ยนที่ปลายแต่ละด้านได้
ปัจจัยหลั
19 January 2023
อ่านแล้ว 155 ครั้ง